I want to see you smile...

       Wypadek. Utrata pamięci. Amelia. Dawid. Pierwsze słowa jakie zakodowałam po przebudzeniu. Nie znałam ich znaczenia. Nie wiedziałam kim jest jakaś Amelia, Dawid i dlaczego kobieta siedząca obok niewygodnego łóżka, na którym leżałam nazywała mnie... córką. Nie rozumiałam wielu rzeczy. Od tamtego momentu minął rok, a ja dalej nie rozumiem. Zaczęło się niewinnie. Poszłam na pierwszą imprezę w moim życiu. Byłam pełnoletnia, nie musiałam pytać rodziców o pozwolenia, mogłam jedynie posłuchać ich próźb bym lepiej została w domu. Nie zrobiłam tego. Nie mogłam nie iść bo to ON mnie zaprosił.

Najgorsze uczucie, które mi ostatnio często towarzyszy? Pustka. Poczucie, że nic nie ma sensu. Wstaję rano i zdaję sobie sprawię, że idę do szkoły albo gdzieś bez jakiegokolwiek celu. Towarzyszy mi to na każdym kroku i nie umiem sobie z tym poradzić. Brajan        Sam o dawna czuł to samo. Wiedział jak to jest budzić się i bać się, że znowu to poczuje. Jak się tego pozbyć? Jest na to jakiś sposób?       Od jakiegoś czasu udzielał się także na forum. Poznał wielu ludzi i czuł się trochę lepiej. Jednak po pewnym czasie przestało mu to wystarczać. Chciał się z nimi spotkać w realu i porozmawiać. Użalanie się nad sobą w internecie jest dobre i czasem pomaga, ale co to za przyjaźń przez internet? To zbyt proste. Przecież, żadna z tych osób nie wie o nim więcej niż jego imię czy też problem, z którym boryka się danego dnia. Chciał by się poznali, pogadali i może wtedy wszyscy poczują się lepiej.            M...

Jeżeli ktoś to czyta to bardzo się cieszę, ale jednak myślę, że tak na prawdę piszę sama do siebie.    To jeden z powodów mojego tymczasowego odejścia, jest ich kilka...    Na TĄ chwilę odstawiłam pisanie książki, piosenek i opowiadań. Nie wiem kiedy i czy w ogóle do tego wrócę. Straciłam wenę i motywację. Teraz muszę sobie wszystko poukładać i na nowo uwierzyć w siebie. Thallia :p

      Stał jak zwykle sam. Opierał się plecami o brudną ścianę budynku szkoły. Spoglądał na przechadzających się po korytarzu uczniów i zastanawiał się o czym w tej chwili myślą. Czy tylko on się nad tym zastanawia?       Każdego dnia bił się z myślami. Czuł się dziwny i gorszy. Dlatego też czasem odcinał się od ludzi- przyjaciół czy rodziców. Bał się cokolwiek pomyśleć chodź czasami pozwalał sobie na to zdając sobie sprawę, że przecież do jego głowy nikt nie wejdzie. Znajomi i rodzice ciągle powtarzali mu jedno- nie nadajesz się do życia w społeczeństwie. -Może oni mają rację?- przypadkiem powiedział na głos, a zanim się z orientował kilku znajomych odwróciło głowy w jego kierunku.

               Blondyn, zielone oczy, koszula w kratę, na pierwszy rzut oka zwykły nastolatek. Wyglądem przypominał trochę aktora, na widok którego mdleją wszystkie moje koleżanki. Mieli jednak kilka istotnych różnic co dodawało mu wdzięku i wyjątkowości.                Zauważyłam go gdy stałam w kolejce. Kiedy na mnie spojrzał swoimi cudownymi oczyma moje serce przyśpieszyło, a policzki powoli przybierały kolor buraka. Gdy tak patrzył zobaczyłam w nim coś- skrywał to w sobie. Nie wiedziałam tylko co, ale intrygowało mnie to. Niestety zabrakło mi odwagi by się do niego odezwać.                Od tamtego wydarzenia minął już rok, a nie ma chwili bym nie myślała o chłopaku z kolejki. Czasami zastanawiam się co by było gdybym się odezwała. Tego pewnie nigdy się już nie dowiem...

Heej miśki :D CO powiecie na tzw. One shota? :D Mam opowiadanie co napisałam kiedyś jak nie mogłam spać i jeżeli bym go tylko dokończyła to mogłabym wstawić. Jeżeli chcecie OS'a to napiszcie w komentarzu TAK ;D Całuje Thallia ;P

Dwa miesiące wcześniej. -Chris oto twój nowy dom.- kierowca z Domu Dziecka wskazał na dość dużą willę. - Wychodź już z tego samochodu i chodź ze mną. Posłusznie wykonałem polecenie mężczyzny, który już po chwili dzwonił do drzwi. -Dzień dobry! Proszę wejdźcie.- do domu wpuściła nas młoda kobieta o ślicznych blond włosach.- Ty musisz być Christopher. Jestem Crystal.- posłała mi uprzemy uśmiech, który odwzajemniłem. Chciałem coś powiedzieć, ale tylko opuściłem głowę jak pięciolatek, którego biją rodzice, a boi się o tym powiedzieć. Na szczęście kobieta zrozumiała, że nie ma sensu dalej ze mną "rozmawiać" i zaprowadziła mnie do mojego nowego pokoju. Ta... Znowu nowy dom, rodzina, pokój... Heh... Ciekawe na jak długo.