Przejdź do głównej zawartości

Posty

Wyświetlanie postów z 2016

Nie wszystko da się wybaczyć... (część trzecia)

Bez niego byłam nijaka. Jakby ktoś wyrwał mi serce z piersi. W środku czułam tylko pustkę. Kiedyś, gdy byłam smutna to On mnie pocieszał a teraz już Go nie ma... Niby żyję, ale co z tego mam? Spotykam go każdego dnia a oboje udajemy obcych. Jeszcze niedawno Jego ramiona było moją prywatną oazą spokoju. Szybko o mnie zapomniał, może nawet nigdy tego nie żałował? Ja codziennie zdaję sobie sprawę, że kocham Go jeszcze bardziej...

Nie wszystko da się wybaczyć... (część druga)

Szepty rodziców, łzy w oczach mamy, gdy pytałam kim jest. Widziałam jak starają się być silni, ale ta sytuacja była zbyt ciężka nawet dla nich. Dawid imię, które usłyszałam po tym jak zobaczyłam anioła zza szybą. Anioł zmierzający do upadku.  Miesiąc temu opuściłam szpital. Od tego czasu nie wychodziłam z domu, nie wiedziałam gdzie i po co iść. Niestety niedługo kończyły się wakacje i pora wracać do szkoły. Poznam ludzi, których przecież znam tylko nie pamiętam. Jak będą na mnie patrzeć? Zdziwią się, gdy wchodząc nie powiem "Cześć" albo nie zapytam jak minęły wakacje w Hiszpanii?   Westchnęłam i przewróciłam się na drugi bok kolejny raz tej nocy. Czułam, że czegoś mi brakuje i nie chodziło tylko o wspomnienia. Bardziej o uczucie, które kiedyś było tak mocne, że wyryło ślad w mojej duszy. Tylko nie potrafiłam rozszyfrować czy było przyjemnie czy też nie.  Za oknem było szaro. Obserwowałam jak coraz bardziej się rozjaśnia. Niby nic takiego, dzieje się tak co dzień, a jed...

Nie wszystko da się wybaczyć... (część pierwsza)

       Wypadek. Utrata pamięci. Amelia. Dawid. Pierwsze słowa jakie zakodowałam po przebudzeniu. Nie znałam ich znaczenia. Nie wiedziałam kim jest jakaś Amelia, Dawid i dlaczego kobieta siedząca obok niewygodnego łóżka, na którym leżałam nazywała mnie... córką. Nie rozumiałam wielu rzeczy. Od tamtego momentu minął rok, a ja dalej nie rozumiem. Zaczęło się niewinnie. Poszłam na pierwszą imprezę w moim życiu. Byłam pełnoletnia, nie musiałam pytać rodziców o pozwolenia, mogłam jedynie posłuchać ich próźb bym lepiej została w domu. Nie zrobiłam tego. Nie mogłam nie iść bo to ON mnie zaprosił.