Przejdź do głównej zawartości

One Shot- część druga

Najgorsze uczucie, które mi ostatnio często towarzyszy? Pustka. Poczucie, że nic nie ma sensu. Wstaję rano i zdaję sobie sprawię, że idę do szkoły albo gdzieś bez jakiegokolwiek celu.
Towarzyszy mi to na każdym kroku i nie umiem sobie z tym poradzić.
Brajan
       Sam o dawna czuł to samo. Wiedział jak to jest budzić się i bać się, że znowu to poczuje. Jak się tego pozbyć? Jest na to jakiś sposób?
      Od jakiegoś czasu udzielał się także na forum. Poznał wielu ludzi i czuł się trochę lepiej. Jednak po pewnym czasie przestało mu to wystarczać. Chciał się z nimi spotkać w realu i porozmawiać. Użalanie się nad sobą w internecie jest dobre i czasem pomaga, ale co to za przyjaźń przez internet? To zbyt proste. Przecież, żadna z tych osób nie wie o nim więcej niż jego imię czy też problem, z którym boryka się danego dnia. Chciał by się poznali, pogadali i może wtedy wszyscy poczują się lepiej.
     
     Mam dla Was propozycję- spotkajmy się. Móc porozmawiać patrząc sobie w oczy jest dużo lepsze od użalania się na forum...
         Chris

           Nikt nie odpowiedział... Co chwilę sprawdzał czy może ktoś skomentował, ale za każdym razem to samo- 0 odpowiedzi. Było już późno, więc położył się spać.
           Tej nocy budził się cały czas... Z dołu dobiegały głosy jego "rodziców". Krzyczeli... Kolejny raz odkąd tu zamieszkał kłócili się. Nawet znał powód- Christopher.
            Obudził się dość wcześnie, ale nie chciał wstawać. W domu nie czuł się dobrze, ale w szkole wcale nie było lepiej. Każdego dnia musiał udawać, że jest w czymś dobry, ale ostatnio sam przestał wierzyć w swoje brednie.

Jednak po dłuższej chwili zwlekł się z łóżka, podszedł do szafy i wyciągnął ubrania. Popatrzył na przygotowany przez siebie zestaw i zastanawiał się czy przez takie proste rzeczy jak na przykład ubrania można wyrazić swoje samopoczucie. Odpędził od siebie tą myśl i poszedł do łazienki przygotować się do wyjścia do szkoły. Gdy gotowy zszedł do kuchni zastał w niej "matkę". Czytała gazetę. Spojrzała na niego i kontynuowała zajęcie. Chłopak sięgnął po napój z blatu i napił się.
-Wychodzisz?- zapytała.
-Za piętnaście minut zaczynają się lekcje.
-To co ty tu jeszcze robisz?! Nie zamierzam słuchać znowu narzekań nauczycieli na twój temat.
-Przepraszam... Już idę.- odpowiedział.
               Droga nie zajęła mu dużo czasu i już po kilku minutach przekroczył mur szkoły wchodząc do środka. Lekcje minęły równie szybko. Lecz nie chciało mu się wracać do mieszkania. Postanowił pójść do pobliskiego parku i pooddychać świeżym powietrzem. Usiadł, więc na ławce i zamknął oczy. Przestał myśleć o tym wszystkim. Słuchał śpiewu ptaków i czuł się dobrze.
-Przepraszam?- delikatnie odchylił powieki- mogę się dosiąść?
-Yyy... -był zdezorientowany- proszę bardzo.
-Dziękuję.- dziewczyna usiadła obok a chłopak znów zamknął oczy.- Jestem Anastazja, a ty?-zagadnęła.
Otworzył oczy i spojrzał na nią. Miała piękne, długie włosy. Jej delikatne rysy twarzy świetnie komponowały się blond kosmykami. Niebieskie oczy prześwietlały jego duszę.
-Ch... Christopher- odpowiedział.
-Masz ładne imię.- spojrzała na niego- Zastanawia mnie co taki przystojny chłopak robi sam w parku?
-Mógłbym ciebie zapytać o to samo.
-Co ty tu robisz?- złapała go na słówku- Nie mam pojęcia.
Teraz to on spojrzał na nią. Uśmiechnął się, a na policzku ukazał się kącik.
-Co taka dziewczyna robi sama w w parku... Zapomniałem dodać: śliczna.- na co Anastazja się zaśmiała.
-Zapytałam pierwsza.
-Oczyszczam umysł.- odparł- Twoja kolej.
-Szukam miejsca gdzie odnajdę wenę.
-Znalazłaś?- zagadnął.
-Chyba tak. Ale to nie tylko zasługa przestrzeni.- rzuciła okiem na bawiące się nieopodal dzieci.
Były takie szczęśliwe. On już dawno zapomniał co to znaczy być szczęśliwym... Ale może jednaj ten dzień nie jest stracony.

-----------------------------------------------------------------------
Cześć,
dawno mnie tu nie było. Aktualnie jestem w dołku i przyjaciółka poradziła mi napisać opowiadanie. Tak więc przychodzę do Was z tym o to next'em. Dawno go nie pisałam, więc nie jest idealny. Z góry przepraszam za błędy ale ja o tej porze nie mam już siły szukać i poprawiać, więc zrobię to kiedy indziej.
Będzie kolejna część!!!
Mam nadzieję, że się Wam spodoba, zapraszam do komentowania!
Całuję Thallia :p



Komentarze

Popularne

Pytanko ;D

Heej miśki :D CO powiecie na tzw. One shota? :D Mam opowiadanie co napisałam kiedyś jak nie mogłam spać i jeżeli bym go tylko dokończyła to mogłabym wstawić. Jeżeli chcecie OS'a to napiszcie w komentarzu TAK ;D Całuje Thallia ;P

Prolog

         Teraz czuję tylko nieustający ból na każdym milimetrze mojego ciała, a jedynym lekarstwem na to jest skok z okna na siódmym piętrze, gdzie aktualnie się znajduję. Tylko jest mały problem-najpierw jakoś muszę do tego pieprzonego okna dojść. Heh... ciekawe jak skoro nawet nie mogę poruszyć palcem, a co dopiero wstać. Może mi ktoś pomoże, co? Jakoś jeszcze kilka dni temu cała rodzina i kilku "przyjaciół" błagało mnie bym się zabił... Tak Chris bij się dalej z myślami i czekaj, aż ktoś przyjdzie ci z pomocą. Ba! Najpierw musiałby kogoś obchodzić twój los...           Dobra, trzeba skończyć z tym użalaniem się nad sobą...   -------------------------------------------------------------------- Heejo! :D Najlepszego w Nowym Roku! :*** Na razie taki krótki wstęp do kilku-rozdziałowego opowiadania. Mam nadzieję, że się Wam spodoba. Byłabym wdzięczna, gdybyście skomentowali prolog. :D Do nast...

Rozdział 1

Dwa miesiące wcześniej. -Chris oto twój nowy dom.- kierowca z Domu Dziecka wskazał na dość dużą willę. - Wychodź już z tego samochodu i chodź ze mną. Posłusznie wykonałem polecenie mężczyzny, który już po chwili dzwonił do drzwi. -Dzień dobry! Proszę wejdźcie.- do domu wpuściła nas młoda kobieta o ślicznych blond włosach.- Ty musisz być Christopher. Jestem Crystal.- posłała mi uprzemy uśmiech, który odwzajemniłem. Chciałem coś powiedzieć, ale tylko opuściłem głowę jak pięciolatek, którego biją rodzice, a boi się o tym powiedzieć. Na szczęście kobieta zrozumiała, że nie ma sensu dalej ze mną "rozmawiać" i zaprowadziła mnie do mojego nowego pokoju. Ta... Znowu nowy dom, rodzina, pokój... Heh... Ciekawe na jak długo.