I want to see you smile...

Bez niego byłam nijaka. Jakby ktoś wyrwał mi serce z piersi. W środku czułam tylko pustkę. Kiedyś, gdy byłam smutna to On mnie pocieszał a teraz już Go nie ma... Niby żyję, ale co z tego mam? Spotykam go każdego dnia a oboje udajemy obcych. Jeszcze niedawno Jego ramiona było moją prywatną oazą spokoju. Szybko o mnie zapomniał, może nawet nigdy tego nie żałował? Ja codziennie zdaję sobie sprawę, że kocham Go jeszcze bardziej...

Szepty rodziców, łzy w oczach mamy, gdy pytałam kim jest. Widziałam jak starają się być silni, ale ta sytuacja była zbyt ciężka nawet dla nich. Dawid imię, które usłyszałam po tym jak zobaczyłam anioła zza szybą. Anioł zmierzający do upadku.  Miesiąc temu opuściłam szpital. Od tego czasu nie wychodziłam z domu, nie wiedziałam gdzie i po co iść. Niestety niedługo kończyły się wakacje i pora wracać do szkoły. Poznam ludzi, których przecież znam tylko nie pamiętam. Jak będą na mnie patrzeć? Zdziwią się, gdy wchodząc nie powiem "Cześć" albo nie zapytam jak minęły wakacje w Hiszpanii?   Westchnęłam i przewróciłam się na drugi bok kolejny raz tej nocy. Czułam, że czegoś mi brakuje i nie chodziło tylko o wspomnienia. Bardziej o uczucie, które kiedyś było tak mocne, że wyryło ślad w mojej duszy. Tylko nie potrafiłam rozszyfrować czy było przyjemnie czy też nie.  Za oknem było szaro. Obserwowałam jak coraz bardziej się rozjaśnia. Niby nic takiego, dzieje się tak co dzień, a jed...

       Wypadek. Utrata pamięci. Amelia. Dawid. Pierwsze słowa jakie zakodowałam po przebudzeniu. Nie znałam ich znaczenia. Nie wiedziałam kim jest jakaś Amelia, Dawid i dlaczego kobieta siedząca obok niewygodnego łóżka, na którym leżałam nazywała mnie... córką. Nie rozumiałam wielu rzeczy. Od tamtego momentu minął rok, a ja dalej nie rozumiem. Zaczęło się niewinnie. Poszłam na pierwszą imprezę w moim życiu. Byłam pełnoletnia, nie musiałam pytać rodziców o pozwolenia, mogłam jedynie posłuchać ich próźb bym lepiej została w domu. Nie zrobiłam tego. Nie mogłam nie iść bo to ON mnie zaprosił.

Najgorsze uczucie, które mi ostatnio często towarzyszy? Pustka. Poczucie, że nic nie ma sensu. Wstaję rano i zdaję sobie sprawię, że idę do szkoły albo gdzieś bez jakiegokolwiek celu. Towarzyszy mi to na każdym kroku i nie umiem sobie z tym poradzić. Brajan        Sam o dawna czuł to samo. Wiedział jak to jest budzić się i bać się, że znowu to poczuje. Jak się tego pozbyć? Jest na to jakiś sposób?       Od jakiegoś czasu udzielał się także na forum. Poznał wielu ludzi i czuł się trochę lepiej. Jednak po pewnym czasie przestało mu to wystarczać. Chciał się z nimi spotkać w realu i porozmawiać. Użalanie się nad sobą w internecie jest dobre i czasem pomaga, ale co to za przyjaźń przez internet? To zbyt proste. Przecież, żadna z tych osób nie wie o nim więcej niż jego imię czy też problem, z którym boryka się danego dnia. Chciał by się poznali, pogadali i może wtedy wszyscy poczują się lepiej.            M...

Jeżeli ktoś to czyta to bardzo się cieszę, ale jednak myślę, że tak na prawdę piszę sama do siebie.    To jeden z powodów mojego tymczasowego odejścia, jest ich kilka...    Na TĄ chwilę odstawiłam pisanie książki, piosenek i opowiadań. Nie wiem kiedy i czy w ogóle do tego wrócę. Straciłam wenę i motywację. Teraz muszę sobie wszystko poukładać i na nowo uwierzyć w siebie. Thallia :p

      Stał jak zwykle sam. Opierał się plecami o brudną ścianę budynku szkoły. Spoglądał na przechadzających się po korytarzu uczniów i zastanawiał się o czym w tej chwili myślą. Czy tylko on się nad tym zastanawia?       Każdego dnia bił się z myślami. Czuł się dziwny i gorszy. Dlatego też czasem odcinał się od ludzi- przyjaciół czy rodziców. Bał się cokolwiek pomyśleć chodź czasami pozwalał sobie na to zdając sobie sprawę, że przecież do jego głowy nikt nie wejdzie. Znajomi i rodzice ciągle powtarzali mu jedno- nie nadajesz się do życia w społeczeństwie. -Może oni mają rację?- przypadkiem powiedział na głos, a zanim się z orientował kilku znajomych odwróciło głowy w jego kierunku.