Blondyn, zielone oczy, koszula w kratę, na pierwszy rzut oka zwykły nastolatek. Wyglądem przypominał trochę aktora, na widok którego mdleją wszystkie moje koleżanki. Mieli jednak kilka istotnych różnic co dodawało mu wdzięku i wyjątkowości. Zauważyłam go gdy stałam w kolejce. Kiedy na mnie spojrzał swoimi cudownymi oczyma moje serce przyśpieszyło, a policzki powoli przybierały kolor buraka. Gdy tak patrzył zobaczyłam w nim coś- skrywał to w sobie. Nie wiedziałam tylko co, ale intrygowało mnie to. Niestety zabrakło mi odwagi by się do niego odezwać. Od tamtego wydarzenia minął już rok, a nie ma chwili bym nie myślała o chłopaku z kolejki. Czasami zastanawiam się co by było gdybym się odezwała. Tego pewnie nigdy się już nie dowiem...