Bez niego byłam nijaka. Jakby ktoś wyrwał mi serce z piersi. W środku czułam tylko pustkę. Kiedyś, gdy byłam smutna to On mnie pocieszał a teraz już Go nie ma... Niby żyję, ale co z tego mam? Spotykam go każdego dnia a oboje udajemy obcych. Jeszcze niedawno Jego ramiona było moją prywatną oazą spokoju. Szybko o mnie zapomniał, może nawet nigdy tego nie żałował? Ja codziennie zdaję sobie sprawę, że kocham Go jeszcze bardziej...