Nie wszystko da się wybaczyć... (część druga)

Szepty rodziców, łzy w oczach mamy, gdy pytałam kim jest. Widziałam jak starają się być silni, ale ta sytuacja była zbyt ciężka nawet dla nich. Dawid imię, które usłyszałam po tym jak zobaczyłam anioła zza szybą. Anioł zmierzający do upadku.
 Miesiąc temu opuściłam szpital. Od tego czasu nie wychodziłam z domu, nie wiedziałam gdzie i po co iść. Niestety niedługo kończyły się wakacje i pora wracać do szkoły. Poznam ludzi, których przecież znam tylko nie pamiętam. Jak będą na mnie patrzeć? Zdziwią się, gdy wchodząc nie powiem "Cześć" albo nie zapytam jak minęły wakacje w Hiszpanii?
 Westchnęłam i przewróciłam się na drugi bok kolejny raz tej nocy. Czułam, że czegoś mi brakuje i nie chodziło tylko o wspomnienia. Bardziej o uczucie, które kiedyś było tak mocne, że wyryło ślad w mojej duszy. Tylko nie potrafiłam rozszyfrować czy było przyjemnie czy też nie.
 Za oknem było szaro. Obserwowałam jak coraz bardziej się rozjaśnia. Niby nic takiego, dzieje się tak co dzień, a jednak jest w tym coś wyjątkowego, pięknego. Świat budzi się do życia. Każda doba jest inna, zawsze niepowtarzalna, jak życie człowieka. Mamy je tylko jedno i marnujemy nie potrzebnie na smutki, uprzykrzamy je sobie nawzajem jakby to było jakieś hobby. Ja swojego nie chcę zmarnować i gdy tylko nadarzy się okazja bym przypomniało sobie dawną mnie, będę próbować. Jeżeli okaże się, że amnezja jest trwała, będę żyła dalej i zostanę tym kim zechcę. 

 Po chwili postanowiłam wstać. Pora wyjść z cienia: udać się na spacer, poszukać w terenie, ale właściwie czego? Pytań miałam tysiące, rodzice często cichli gdy zaczynałam je zadawać lub pod pretekstem zapracowania odchodzili. 
- O wstałaś już, kochanie!- wchodząc do kuchnie natknęłam się na mamę.- Wychodzisz gdzieś?
- Chcę się przejść- oznajmiłam.
- To zjedz chociaż śniadanie- położyła przede mną talerz z mlekiem i karton płatków śniadaniowych.- Skąd ta nagła chęć wyjścia z domu?-zapytała.
- Tak po prostu- i tak nie zrozumiałaby. Miała zmartwioną minę. Wiedziałam o co chodzi.- Nie jestem nie widoma, trafię do domu. Po za tym mam telefon.
Westchnęła- Dobrze, skoro tak to nie mam nic przeciwko- pocałował mnie w czoło. - Tylko uważaj na siebie i wróć przed obiadem.
- Dobrze- odpowiedziałam jej uśmiechając się.
 Bez większego zastanowienia poszłam po prostu przed siebie. Mijałam plac zabaw, na którym maleństwa skakały, biegały i krzyczały pełne energii. Biedni rodzice nie potrafili ich dogonić. Przechodząc obok parku postanowiłam się zatrzymać i usiąść na chwilę. Mijało mnie wielu ludzi, ale ten chłopak od razu rzucił mi się w oczy. Stał nieopodal w towarzystwie kilku kolegów i dwóch dziewczyn. Wydawał się szczęśliwy, był roześmiany od ucha do ucha. Kiedy mnie zauważył coś w nim drgnęło. Uśmiech zszedł mu z ust. Wyglądał jakby zobaczył ducha. Fakt, nie wychodziłam do ludzi od dawna, ale chyba aż tak strasznie nie wyglądałam? Przymknął oczy, westchnął i przez ułamek sekundy spojrzał ponownie po czym odwrócił się i jakby nic powrócił do poprzedniego zajęcia. 
 Uśmiechnęłam się w jego stronę choć wiedziałam, że mnie już nie widzi. Zadziwiające jak ulotna jest chwila. W ciągu kilku minut, godzin zapomni, że w ogóle był w parku i widział dziewczynę siedzącą na ławce, pochłoniętą myślami. Każdy po części ma amnezję, traci z pamięci takie proste rzeczy, które są ważne mimo tego, że nie są wielkie. Tak zbudowany jest człowiek.
 Wracając do domu postanowiłam, że gdy rodzice wyjdą to zajrzę na poddasze. Pustka w mojej głowie była okropna. Nie wiadomo, czy kiedykolwiek odzyskam wspomnienia ale może znajdując coś co kiedyś było dla mnie ważne, poznam dziewczynę, którą byłam. A przy okazji istnieje cień szansy, że sobie coś przypomnę.
 Zaraz po obiedzie mama poszła do pracy a ja pobiegłam do góry. Otworzyłam drzwi dzielące duży korytarz a miejsce gdzie się wybierałam. Zakurzony strych: jedna wielka pajęcza dżungla, w którą zaplątane są pamiątki z przeszłości. Właściwie nie wiedziałam czego szukam, ale gdy do moich dłoni wpadła ta rzecz od razu byłam pewna, że właśnie tego. Pamiętnik Amelii w różowej, twardej okładce z wielką, brokatową literą A. Ostatni wpis umieszczony zaledwie kilka tygodni przed wypadkiem. Włożyłam go pod ramię i udałam się do pokoju by zacząć czytać.
Pierwszy opowiadałam o tym jaki ciężki jest okres dorastania dla dziewczyny, szczególnie takiej jak ja. Te humorki... Kolejne były bardzo podobne z tym, że pojawiła się w nim mowa o chłopaku, który strasznie mnie denerwował a jednocześnie bawił, tak że ostatecznie go bardzo polubiłam.

Drogi Pamiętniku!
Mam najlepszego przyjaciela! Dawid- nie od początku go tolerowałam, ale teraz wiem, że jest kimś na kogo czekałam całe życie. Raz bywało między nami gorzej, raz lepiej lecz zawsze w pewien sposób był mi bliski. Czasem byłam o Niego nawet zazdrosna. Raczej wątpię by to było "coś więcej". To przyjaciel tylko i wyłącznie! Po prostu nie chciałam zostać sama. Dalej nie chcę... A

Dawid... Kiedy leżałam w szpitalnym łóżku z drzwiami mojej sali, mama z kimś rozmawiała. Mówiła do niego Dawid... On potem gdzieś poszedł i więcej nie przyszedł. Nie potrafiłam przypomnieć sobie jego twarzy... Czytałam dalej. 
- Halo? Jest tu ktoś?
- Kto tam?- zapytałam.
-To ja, córeczko- odezwał się tata.- Myślałem, że nikogo nie ma w dom...-wszedł do mnie.- Co tam masz?
-To? Tylko jakiś zeszyt- rzuciłam go na łóżko.- Nic takiego. Jak było w pracy?- pospiesznie zmieniłam temat. 
Zrobił zdziwioną minę ale nie zadawał dalej pytań.- Dobrze, nic nowego... Pomożesz mi przygotować kolację?
-Pewnie- udałam się z nim do kuchni.

Kolejne dnie mijały podobnie. Otwierałam pamiętnik i pogrążałam się w lekturze. Któregoś dnia postanowiłam zapytać w domu o tego chłopaka, jego adres... Chciałam pójść do niego i dowiedzieć się dlaczego mnie nie odwiedził... Wiem, to głupie, ale dla mnie ważne. Kolejny raz okazało się, że nie mam co liczyć na pomoc rodziców. Tego tematu unikali jak ognia.
- Po co ci to? Gdyby był twoim przyjacielem nie musiałabyś go szukać- powtarzali.- Nic od nas nie wyciągniesz. Lepiej daj spokój- ale nie dałam.
Gdym tylko znała nazwisko... Znowu udałam się do parku. Na jednej z ławek siedział tamten chłopak. Podeszłam do niego.
- Mogę się dosiąść?- zapytałam z uśmiechem. 
Zrobił przerażoną minę. Naprawdę jestem taka straszna? 
-Znów to robisz- stwierdziłam dalej nie przestając się uśmiechać.
- Przepraszam?- był zdezorientowany.- Co takiego?
- Kiedy mnie widzisz twoja twarz przybiera wyraz strachu. 
-Emmm.... Zaskoczyłaś mnie po prostu...- otrząsnął się i po chwili rysy jego twarzy trochę się rozluźniły choć nie do końca. 
- To mogę- wskazałam miejsce obok.
-Ta... Tak- oznajmił.
Zajęłam miejsce i odwróciłam się do niego. Przypominał mi kogoś ale nie potrafiłam odgadnąć kogo. Mój mózg płatał mi figle... 
- Mam wrażenie jakbym Cię znała już wcześniej. Co jest prawdopodobne, ponieważ mam am...
- Nie wydaje mi się- przerwał mi.- Pamiętałbym Cię.
Spojrzałam na niego. Dlaczego tak gwałtownie mi przerwał? Co takiego powiedziałam? Pokiwałam głową i odwróciłam się. Lepiej jeżeli dam mu spokój. Widocznie nie chce z mną rozmawiać.

(...) Tak naprawdę nie wiem czy tylko chcę przyjaźni, a może czegoś więcej. Mogę w ogóle na coś liczyć z jego strony? Nie jestem pewna co do niego czuję. Cały czas łudzę się, że ... no właśnie, co? 
Wiem, że ostatnio coś się między nami się psuje. Ukrywa to lecz wiem, że ma mnie dość... A

Kochałam Go. O takiej osobie się nie zapomina. Na jego widok moje serce musiało bić szybciej. Powoli przypominałam sobie poszczególne sytuacje. Tylko twarze... One były jakby... zamazane. 
Znów siedziałam w tym parku. Czułam, że to miejsce w jakiś sposób ma mi pomóc w rozwikłaniu zagadki- kim był Dawid. Przekartkowałam pamiętnik jakbym wiedziała czego dokładnie szukam. Przynajmniej takie miałam wrażenie. Znalazłam to: 

(...) umawiam się z masą innych chłopaków, ale w mojej głowie i (szczególnie) w sercu mieszka Dawid. KOCHAM GO! On mnie nie, muszę się cieszyć, że chociaż się przyjaźnimy... Niestety nie wiem jak długo to jeszcze potrwa nim to się skończy... A 

Obok wpisu zamieściłam nasze wspólne zdjęcie. Zatkało mnie. To ten... Nagle wszystko wróciło, ale nie tak jak wcześnie.... Tym razem dokładnie pamiętałam twarze, sytuacje...
Okłamał mnie? Dlaczego udawał, że mnie nie zna? Teraz już wiem- wolę płakać z samotności niż przez fałszywych przyjaciół.

Wiedziałam gdzie mieszkał i zaraz tam pobiegłam. Jego dom znajdował się niedaleko skweru, więc po chwili byłam na miejscu. Akurat gdzieś wychodził, więc dopadłam go stojącego w furtce. 
- Dziewczyna z parku?- zapytał zaskoczony.- Co tutaj robisz? Skąd wiesz gdzie mieszkam? 
- Dalej ciągniesz te kłamstwa?! Już wiem kim jesteś! Samolubnym kłamcą!- krzyczałam w amoku.
Stanął jak wryty. 
- Jak mogłeś?! Wykorzystałeś sytuację, że miałam amnezję by pozbyć się mnie, wyrzucić ze swojego życia ja zużytą chusteczkę...
Nic nie mówił. Wiedział, że źle postąpił i jak to zrobił. Nie udało mu się tylko dlatego, że odkryłam prawdę. 
- Powiedz mi tylko, dlaczego?- nie odpowiadał.
Stał w tym samym miejscu i pustym wzrokiem wpatrywał się w przestrzeń.- Wystarczyłoby, gdybyś powiedział mi, że nie chcesz się ze mną przyjaźnić! Byłoby mi przykro ale ten smutek ani trochę nie równałby się temu co teraz czuję...
 Jeszcze kilka dni temu udawał nieznajomego, był zadowolony z tego co się stało, a w tej chwili... Nie potrafił wydusić z siebie ani słowa... Był bezbronny, przybity, a z każdym moim słowem bladł coraz bardziej. Na jego ustach nie było ani cienia uśmiechu. Normalnie byłoby mi go żal, ale to on dokonał wyboru.
- Kocham Cię...- wyszeptał. 
- Nie uważasz, że na to już za późno?!- podniósł na mnie wzrok. 
Podobno oczy są zwierciadłem duszy. W jego dostrzegłam potwierdzenie słów, które wypowiedział i mieszankę emocji. To wypalało mi dziurę w sercu. 
Westchnęłam głośno.- Dawid... Nie wszystko da się wybaczyć...- już nie tylko ja płakałam.
Nie mogłam patrzeć mu w oczy. Widziałam, że cierpi, że żałuje... ale to nic nie zmienia. Mnie też to bolało. 

-----------------------------------
Cześć! 
Tak, wiem spóźniłam się z tą częścią. 
Za to ta jest trochę inna. Bardziej osobista pod pewnym względem. Moje przemyślenia i po części uczucia zostały tu przelane. 
Mam nadzieję, że się Wam spodoba. Zapraszam do komentowania. 
Z niecierpliwością czekam na opinie. 

Prawdopodobnie niedługo ukaże się NIESPODZIANKA!!! 

 Thallia