Nie wszystko da się wybaczyć... (część trzecia)

Bez niego byłam nijaka. Jakby ktoś wyrwał mi serce z piersi. W środku czułam tylko pustkę. Kiedyś, gdy byłam smutna to On mnie pocieszał a teraz już Go nie ma... Niby żyję, ale co z tego mam? Spotykam go każdego dnia a oboje udajemy obcych. Jeszcze niedawno Jego ramiona było moją prywatną oazą spokoju. Szybko o mnie zapomniał, może nawet nigdy tego nie żałował? Ja codziennie zdaję sobie sprawę, że kocham Go jeszcze bardziej...

 Ciężko powrócić do dawnego życia, tego sprzed wypadku. Tym bardziej, że to ani trochę go nie przypominało. Jeszcze nie do końca doszłam do siebie po tym co się stało. Od tamtego czasu wiele sobie przypomniałam, już praktycznie wszystko... Ale czasem zastanawiam się czy to dobrze, że pamiętam...
Tęsknota z dnia na dzień stawała się bardziej nie do zniesienia. Przechodziliśmy obok siebie na szkolnych korytarzach i wpatrywaliśmy się w podłogę, kiedyś tak nie było... Kłamstwa niszczą ludzi, a przecież wystarczyło porozmawiać...
 Któregoś dnia podszedł do mnie, gdy czekałam na koleżankę, przed szkołą.
- Mel?- zaczął.- Możemy... Emm... Chciałbym coś Ci powiedzieć.
- Niby co?- nie zdawałam sobie sprawy ile wrogości słychać było w moim tonie głosu.- Masz co chciałeś! Czego więcej ode mnie oczekujesz?! Mam zmienić szkołę? Wyprowadzić się? Nie wymagaj za dużo, udawajmy dalej, że się nie znamy a wszystko będzie w porządku, prawda?- ani trochę nie wierzyłam w to co powiedziałam.
Westchnął ciężko, pustym wzrokiem popatrzył mi ostatni raz prosto w oczy i odszedł. Wyglądał jak zbity psiak. Było mi go cholernie żal... Mimo, że to on zranił mnie, choć przy okazji okaleczył siebie nie do końca o tym wiedząc. Pewnie to dociera do niego dopiero teraz... No cóż, za późno.
 Potraktowałam go za ostro i dobrze o tym wiedziałam. Przecież wcale tak nie myślę, więc dlaczego mu to wykrzyczałam w twarz? Jeszcze mu nie wybaczyłam, wciąż byłam zraniona, przez co wybuchnęłam.
- Wszystko w porzątku? - z rozmyślań wyrwał mnie głos Klaudii- dziewczyny, na którą czekałam.
-Tak, jest dobrze- oznajmiłam zastanawiając się kogo bardziej chcę do tego przekonać- ją czy siebie.
- Okej... Więc, idziemy?
- Yhm- pokiwałam głową i poszłyśmy w kierunku mojego domu.

***

 Miłość jest przereklamowana a uczucia niszczą człowieka. Zakochasz się raz w życiu, w dodatku w niewłaściwej osobie, a potem do nikogo nie poczujesz tego samego.
 W takich chwilach, gdy dopada mnie chandra, zastanawiam się czy opłaca się dalej żyć skoro nie mam dla kogo. Tak, wiem ten punkt widzenia jest zły i co drugi nastolatek chce się zabić z tego powodu. Jednak coś w tym jest. Czy na świecie jest ktoś, kto nie cierpiał z miłości? Ktokolwiek? Jeśli tak, to pozdrawiam szczęściarza i zazdroszczę mu.
  Można jednocześnie kochać i nienawidzić? Bo ja tak mam. Gdy ostatnio do mnie podszedł, krzycząc na niego musiałam się powstrzymywać by nie rzucić się mu w ramiona, których tak bardzo pragnęłam.

*** 

- Jak tam w szkole ci idzie?- zapytała mama przy śniadaniu.

- Nie jest najgorzej. Kolejna klasa i więcej obowiązków, ale radzę sobie- oznajmiłam zgodnie z prawdą. 

- A z...- wiedziałam, że zada to pytanie. Do czego to doszło, że nie potrafi wypowiedzieć jego imienia, choć zna je tak doskonale...
Mama była teraz moją najbliższą przyjacółką, stąd też niedługo po znalezieniu pamiętnika i odzyskaniu pamieci,opiwiesziałam jej o Dawidzie. O chłopaku z parku, który kłamał mi prosto w oczy, czuł się bezkarny.

- Jak ma być? Udajemy dalej- odparłam ostro.

Mama nie kontynułowała rozmowy i udała, że zainteresował ją jakiś artukuł w porannej gazecie.
 Patrząc na nią pogrążam się w myślach, znowu. Zdaję sobie sprawę, że świat jest pełen przekleństw, tyle, że żadne z nich nie wyraża mojej niechęci do tego co właśnie przeżywam. Chciałabym móc wykrzyczeć niby proste słowa: "KOCHAM CIĘ" na szczycie góry, z której rozpościera się piękny widok. Banalne... To nie film, tylko życie.
 Niechętnie wracam do rzeczywistości.
- Może powinnaś z nim porozmawiać- znowu zaczyna...- To dobry chłopak, tyle że się gdzieś zagubił w tym wszystkim.
Wmurowało mnie. Wpatrywałam się w ścianę nie potrafiąc się odezwać...
- Tak bardzo bym chciała- wymamrotałam po chwili.- Gdyby to było takie łatwe...
- A kto mówił, że miłość jest prosta?! Mel popatrz na mnie...- powoli pdniosłam wzrok.- On też cierpi, też kocha... Tylko się pogubił...-wiem.- Wyciągnij do niego rękę. Spróbuj mu wybaczyć a bedzie lepiej. Dla was obojga.
- Chciałabym w to wierzyć- odchodzę by nie płakać przy mamie.

***

Kolejny dzień... Spoglądam na zatłoczony korytarz i zauwarzam Dawida. Jego smutne i pozbawione blasku oczy wypalają we mnie dziurę od nowa... Nie potrafię wybaczyć, ale też nie chcę bez niego żyć... Czy pustka może mieć dno? W tej chwili czuję je pod stopami.
- Moje życie było o wiele łatwiejsze, kiedy cię nie kochałem...- szepcze, gdy obok niego przechodzę.- Tyle, że już nie pamietam kiedy to było i jakie to uczucie...
- Coś o tym wiem- odpowiadam nie zatrzymując się.
 Czy teraz tak będą wyglądać nasze rozmowy?! Nie chcę takiego życia! On pewnie je sobie ułoży z... piekną dziewczyną, jedną z tych, które się wokół niego kręcą. Ja zostanę sama jak palec i z zazdrością będę oglądała jak jest im razem dobrze. Zawsze się tego bałam. Teraz ta wizja staje się coraz bardziej prawdopodobna. Wystarczyłoby, gdybym mu wybaczyła. Może zostalibysmy parą, po jakimś czasie oczywiście. Ale jestem już duża i nie wierzę w bajki. Po za tym nadal jest mi ciężko. To jeszcze nie czas na przebaczenie.

C.D.N
-------------------------------

Witam Was kochani,
trochę dawno nie było nowej części? Mam usprawiedliwienie! Byłam zajęta próbami przed nagraniem mojej piosenki "Przyjaciel", której zapowiedzi możecie posłuchać TUTAJ
Ta część jest nieco krótsza od dwóch pozostałych. Myślę, że jednak się Wam spodoba.
Czekam na opinie.
Do następnego!
Thallia.