Nie wszystko da się wybaczyć... (część pierwsza)

       Wypadek. Utrata pamięci. Amelia. Dawid. Pierwsze słowa jakie zakodowałam po przebudzeniu. Nie znałam ich znaczenia. Nie wiedziałam kim jest jakaś Amelia, Dawid i dlaczego kobieta siedząca obok niewygodnego łóżka, na którym leżałam nazywała mnie... córką. Nie rozumiałam wielu rzeczy. Od tamtego momentu minął rok, a ja dalej nie rozumiem.

Zaczęło się niewinnie. Poszłam na pierwszą imprezę w moim życiu. Byłam pełnoletnia, nie musiałam pytać rodziców o pozwolenia, mogłam jedynie posłuchać ich próźb bym lepiej została w domu. Nie zrobiłam tego. Nie mogłam nie iść bo to ON mnie zaprosił.

       Około dwudziestej pod mój dom podjechał Dawid swoim nowym samochodem. Poprawiłam makijaż i wyszłam na dwór. W myślach karciłam się za ogromny uśmiech wymalowany na mojej twarzy. Nie chciałam by wydało się to, że czuję do niego coś więcej. Wiedziałam, że nie mam na co liczyć z jego strony, więc po prostu udawałam, że układ przyjaciel-przyjaciółka mi nie przeszkadza. Ale gdy obok niego pojawiała się jakaś inna dziewczyna, moje serce chciało krzyczeć.

 -Cześć -przywitał się.

- Hej -odpowiedziałam i wsiadłam do auta.

Drogę pokonaliśmy w ciszy. Nie wyglądał na specjalnie zadowolonego co przekonywało mnie coraz bardziej, że zaprosił mnie tylko dlatego, że nikt inne nie mógł z nim pójść. Początkowo nie dopuszczałam tej myśli, ale na pierwszy rzut oka widać, że to prawda. Niespełniona miłość... Nie ja jedna cierpię z tego powodu. Tego dnia postanowiłam zapomnieć. Choć nie o to dokładnie mi wtedy chodziło.

 W progu powitał nas kolega mojego towarzysza- Oskar. Był wysoki- zresztą tak jak większość chłopaków z mojej szkoły, miał kruczo-czarne włosy, a jego brązowe oczy hipnotyzowały każdą dziewczynę. Zaprosił nas do środka. Poczułam silny zapach alkoholu.

- Przyniesiesz coś do picia?-zapytałam przyjaciela.- Muszę się wyluzować.

- Zaraz wracam - pokiwał głową i odszedł w poszukiwaniu drinków.

Z jednej strony cieszyłam się, że poszedł ponieważ czułam się dziwnie, ale zaraz zorientowałam się, że znam tu zaledwie jedną osobę. Wszyscy wokół byli mi obcy. Byłam trochę nieśmiała, więc nie czułam się w tej chwili komfortowo. Nerwowo zaczęłam gnieść naciągnięte rękawy bluzki.

- Cześć mała!- podszedł do mnie jakiś chłopak.- Co stoisz tak samotna?!- cuchnęło od niego wódką.

- Czekam na kogoś -odpowiedziałam zgodnie z prawdą.

- To w takim razie pozwolisz, że dotrzymam ci towarzystwa.

- Nie trzeba... Nawet się nie znamy...

- Dominik -ukłonił się krzywo.

W tym momencie na horyzoncie pojawił się Dawid. Niósł dwa kubki napełnione alkoholem. Posłałam mu smutne spojrzenie. Chciałam by ten gościu się odczepił.

- Hej! Nie widzisz, że ona nie chce z tobą rozmawiać?!- wkroczył do akcji. -Daruj sobie te pijackie zaloty!

- Dobra, dobra...-podniósł ręce do góry w geście poddania się i odszedł chwiejnym krokiem.Odetchnęłam z ulgą. Mój rycerz na białym koniu... Nie! Pamiętaj kłamstwo powtarzane wiele razy staje się prawdą.-upomniałam się w myślach- On jest tylko twoim przyjacielem, nic do niego nie czujesz...

- Nie ma mnie pięć minut a ty już wpadasz w tarapaty -zaśmiał się.- Jak ty to robisz Mell?

Posłałam mu uśmiech i wzruszyłam ramionami na co on ponownie się zaśmiał.

- Trzymaj - podał mi kubek.

       Nie mogę powiedzieć, że bawiłam się świetnie. Przynajmniej nie na początku. Byłam skrępowana i czułam się piątym kołem u wozu. Później wszystko ukryło się pod płachtą alkoholu. Ale nie znikło. 

- Pójdę po coś do picia - oznajmiałam po opróżnieniu 4 albo 5 już kubków.

- Nie za dużo już wypiłaś?- zapytał mój partner.

- Mam mocną głowę, nie martw się - odpowiedziałam.- Zaraz wracam.

Napełniłam dwa. Jeden wypiłam duszkiem, a drugi zabrałam ze sobą. Coraz bardziej czułam procenty wypełniające moje żyły. W duchu karciłam się, że wybrałam najgorszy sposób na poprawę humoru, ale byłam zbyt pijana by zwrócić na to uwagę. Rozumiem to dopiero teraz, gdy jest już za późno.

- Zatańczymy?- zapytał Dawid.

- Chętnie- podałam mu dłoń a on pociągnął mnie na parkiet. 

Nie wiem jak długo tańczyliśmy. Jeden może dwa kawałki jakiś szybszych melodii. W pewnym momencie DJ zmienił płytę i z głośników usłyszeliśmy piękną balladę.

-Hej! To moja ulubiona piosenka- oznajmiłam. Dawid przytulił się do mnie i bujaliśmy się w ten rytm.

 Przymknęłam oczy i nuciłam pod nosem. Mimo, że moje zmysły były przytępione w Jego objęciach czułam ciarki na całym ciele. Ale nie błam spięta. Alkohol działał jak znieczulenie. Normalnie drżałabym pod wpływem jego dotyku. A przecież w tym nie ma nic nadzwyczajnego... Po prostu tańczyliśmy. Ale dla mnie to było coś więcej... 

 Zmęczona usiadłam i zdjęłam buty.

- Stopy mi odlatują...- zaśmiałam się.- Mogłam nie ubierać obcasów. A mama mówiła, że nogi będę mnie boleć na tych szpilach- teraz to mój towarzysz się uśmiechnął.

- Rodzice często mają rację- kiwnęłam głową.

Siedzieliśmy chwilę w ciszy. Byłam senna i czułam, że zaraz tu odpłynę.

- Pójdę się przewietrzyć- wstałam.- Zostań ja wrócę niedługo.-posłałam mu pełen czułości uśmiech.

-Wracaj szybko- odwzajemnił go.

Na dworze było chłodno, ale nie przeszkadzało mi to. Zeszłam po schodkach i stanęłam na chodniku. Przymknęłam oczy i nabrałam powietrza pełną piersią.

- Zaraz lepiej- szepnęłam do siebie.

Otworzyłam oczy. Ulica była pusta. Wokoło nie było nikogo jedynie zza moich pleców słychać było muzykę. Dziwiłam się, że sąsiedzi jeszcze nie zadzwonili po policję. Właściwie to, która godzina?- zastanawiałam się.
 Jak na złość moja torebka nie chciała się otworzyć... O! Udało się! I w tym momencie cała zawartość wysypała się na drogę. Zaklęłam w duchu i schyliłam się by pozbierać przedmioty.
To nie było rozsądne. Chyląc się nie zauważyłam pędzącego samochodu i znalazłam się pod jego kołami. 
 Poczułam przeszywający ból na całym ciele, ale nie zdążyłam nawet krzyknąć bo straciłam przytomność.
                                 ****
      - Dawid!- zawołała kobieta około pięćdziesiątki.- Co się stało? Zadzwonili do nas ze szpitali, że Amelia miała wypadek. Ale przecież była z tobą- łkała.
- Sam nie wiem...- chłopak pokręcił głową.- Siedzieliśmy, a potem ona oznajmiła, że idzie się przewietrzyć i zaraz wróci. A nagle ten huk...
Tymczasem obok zaniepokojonych rodziców i chłopaka przechodzi lekarz. 
- Doktorze- kobieta zaczepia go.- Co z moją córką?- pyta.
- Amelia Wysocka?
- Tak to ona- odzywa się tym razem mężczyzna, ojciec dziewczyny.- Co z nią?
- Najgorsze za nami. Jest już przytomna, oddycha samodzielnie, ma złamaną prawą rękę... I niestety doznała amnezji- lekarz widząc zdziwione spojrzenia rodziców kontynuuje.- Proszę nie być zdziwionym gdy wejdą Państwo na salę, że Wasza córka Was nie pozna. To niestety jest trwały uraz. Istnieje bardzo małe prawdopodobieństwo, że odzyska wspomnienia. Przykro mi-odchodzi.
      -Jeżeli chcesz to możesz teraz ty do niej wejść- proponuje chłopakowi matka Amelii.
Wacha się chwilę. Już od dawna chciał to zrobić, ale nie miał odwagi. Ona zawsze przy nim była, wspierała. Nienawidził się za to czego pragnął choć czuł, że przez to poczuje się lepiej. Postanowił. Być może to jedyna okazja lub znak od losu- pragnął w to wierzyć.
-Przepraszam, nie mogę- wlepił wzrok w podłogę.
- Ale... Dlaczego?- zdziwiła się.
- Nii... Nie potrafię. Ja od jakiegoś czasu nie chcę już spotykać się z Mall.- pokręcił głową, wiedział, że postępuje niewłaściwie- Kocham ją, ale nie wiem... Nie potrafię. Czuję, że coś się wypaliło. Ona też ostatnio zachowywała się dziwnie. Sama Pani widziała, że praktycznie za sobą nie rozmawialiśmy. 
- Wiem, że przeraża cię to, że nic nie pamięta. Ani nikogo. Jednak ja mam nadzieję. Musisz tylko uwierzyć!- próbowała go przekonać.
- Niech jej Pani o mnie nic nie mówi- popatrzył przez szybę. Natknął się na jej wzrok.- Tak będzie lepiej. Przepraszam...- i odszedł.
Kobieta westchnęła i wróciła do sali.
- Kto to był?- zapytała dziewczyna.
Matka w odpowiedzi jedynie potrząsnęła głową.

C.D.N
------------------------------------------------------------------------
Witajcie!
Dawno nie pisałam (znowu). 
To opowiadanie pisze już od dłuższego czasu. Podzieliłam je na części, ponieważ byłoby za długie. 
Mam nadzieję, że się Wam spodoba.
Czekam na opinie, które możecie pozostawić w komentarzach pod postem.
Do następnego!
Thallia :P