Rozdział 1

Dwa miesiące wcześniej.

-Chris oto twój nowy dom.- kierowca z Domu Dziecka wskazał na dość dużą willę. - Wychodź już z tego samochodu i chodź ze mną.
Posłusznie wykonałem polecenie mężczyzny, który już po chwili dzwonił do drzwi.
-Dzień dobry! Proszę wejdźcie.- do domu wpuściła nas młoda kobieta o ślicznych blond włosach.- Ty musisz być Christopher. Jestem Crystal.- posłała mi uprzemy uśmiech, który odwzajemniłem.
Chciałem coś powiedzieć, ale tylko opuściłem głowę jak pięciolatek, którego biją rodzice, a boi się o tym powiedzieć. Na szczęście kobieta zrozumiała, że nie ma sensu dalej ze mną "rozmawiać" i zaprowadziła mnie do mojego nowego pokoju. Ta... Znowu nowy dom, rodzina, pokój... Heh... Ciekawe na jak długo.

 -Rozgość się.
-Ładny dom.- wreszcie odważyłem się coś powiedzieć.
-Od dzisiaj także twój.- znów się uśmiechnęła.
Odwzajemniłem to. Blondynka na oko była przed czterdziestką. Jej długie, blond włosy opadały na ramiona. Okey, spędziłem w tym miejscu może z dziesięć minut, ale moja nowa "mamusia" była chyba najbardziej sympatyczną osobą na świecie. Może jednak mi się tu spodoba... Nie, Chris! Nie przyzwyczajaj się, bo kto wie ile tu czasu  spędzisz? Ta... I do tego jeszcze gadasz sam do siebie...
-Chodź- z moich rozmyślań wyrwała mnie Crystal- przedstawię cię reszcie.
Pociągła mnie za sobą piętro niżej do ogromnego salonu.
-Poczekaj tu. Zawołam mojego syna.-posłusznie wykonałem polecenie.
Chwilę później stała już obok mnie wraz z chłopakiem, który wydawał się być w moim wieku.
-Cześć, jestem Chad.- wyciągnął ku mnie rękę, którą uścisnąłem.
-Chris.
-Mój mąż, Victor jest niestety jeszcze w pracy i wróci około szesnastej, więc go poznasz później.-powiedziała, po czym odeszła w kierunku schodów.- Kochanie, oprowadź Christopher'a po domu, a potem może pomóż się mu rozpakować.
-Nie, nie trzeba.-zaprzeczyłem.
-Ależ tak!
-Na prawdę, dam sobie radę.- zapewniłem kobietę.
-Może i dom nie jest specjalnie duży i się nie zgubisz, ale lepiej, żebyś wiedział, gdzie co jest.-kontynuowała.- Po za tym, na pewno jesteś zmęczony, więc jak Chad pomoże ci się rozpakować, to będziesz mógł odpocząć.
-Ale...
-Żadnego "ale".- przerwała mi - Chcemy, żeby było ci tu dobrze.
Kiwnąłem tylko głową i odprowadziłem ją wzrokiem na górę.
-No to, braciszku, zapraszam cię na wycieczkę po domku.

***

Dobra, teraz już mniej więcej wiem gdzie jest kuchnia, łazienka i tak dalej. Mój "braciszek" po długiej wycieczce poleciał do swojego pokoju i od jakiś trzydziestu minut gada przez telefon z jakąś dziewczyną, której imienia nie dosłyszałem, gdy wybiegał z mojego pokoju. Hmmm.... skoro jestem wypakowany- długo mi to nie zajęło- to mogę się kimnąć na chwilę.

-Chris! Zejdź na dół.- nawet jeszcze nie zdążyłem zamknąć oczu, kiedy Chad mnie zawołał.

-Coś się stało?- zapytałem, schodząc po schodach.

-Poznaj mojego tatę- od dzisiaj także twojego- Victora.

-Miło z twojej strony, że się mną dzielisz synku.- prychnął.- Crystal wspominała mi, że coś małomówny jesteś... Nie martw się, po kilku dnach w tym domu będziesz śpiewał.- oby nie.

-Tak, tak. Aleś zabawny tatusiu. Nie ma co!- poklepał go po ramieniu.- Oj braciszku... Jak ty wytrzymasz z tymi ludźmi...? Pytanie- jak ja z nimi wytrzymałem tak długo?!
Patrząc na nich nie mogłem się nie uśmiechnąć. Od dzisiaj jestem członkiem tej rodziny. Może mi się tu spodoba? Czas pokaże.

----------------------------------------------------------------------------
Heejo! :D
Przybywam do was- po długim czasie oczekiwania- z pierwszym rozdziałem! :D
Trochę krótki jak na tyle czasu, ale ciężko mi robić 1000 rzeczy na raz.
A tak z innej beczki to ostatnio na kazaniu jakiegoś księdza w kościele się wkurzyłam.xD
Facet uznał, że jeżeli mamy talent do czegoś (pisania,śpiewania...) to jeżeli tego nie rozwijamy to źle robimy.
Potem dodał- czym mnie właśnie wkurzył- że mamy to rozwijać, ale  nie dla siebie (bo to grzech xD) czy innych, lecz dla Boga. Bo tylko po to go dostaliśmy.
No przepraszam, ale on se chyba jaja robi! Okey może i nie mam talentu do, np. pisania, ale jak już to będę to robić dla własnej przyjemności (ewentualnie dla kogoś), a nie dla Boga, Zeusa czy kogoś tam...
 A co wy o tym myślicie?

Dobra, zostawiam wam rozdział pierwszy do komentowania.  :D
 Thallia :D