Przejdź do głównej zawartości

Heej :D

Cześć misiaczki!
Mam jeszcze trochę wolnego i postanowiłam ,że założę bloga i popiszę opowiadania, których nie użyję w mojej książce.
W najbliższym czasie pojawi się prolog. Opowiadania będą różne. Myślę,że na początek napiszę coś o pewnym chłopaku.
Mam nadzieję,że wam się spodoba! :D
Zapraszam do współpracy także inne blogerki.

Całuję Thallia :D
Etykiety:

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne

Pytanko ;D

Heej miśki :D CO powiecie na tzw. One shota? :D Mam opowiadanie co napisałam kiedyś jak nie mogłam spać i jeżeli bym go tylko dokończyła to mogłabym wstawić. Jeżeli chcecie OS'a to napiszcie w komentarzu TAK ;D Całuje Thallia ;P
3 komentarze
Czytaj więcej

Prolog

         Teraz czuję tylko nieustający ból na każdym milimetrze mojego ciała, a jedynym lekarstwem na to jest skok z okna na siódmym piętrze, gdzie aktualnie się znajduję. Tylko jest mały problem-najpierw jakoś muszę do tego pieprzonego okna dojść. Heh... ciekawe jak skoro nawet nie mogę poruszyć palcem, a co dopiero wstać. Może mi ktoś pomoże, co? Jakoś jeszcze kilka dni temu cała rodzina i kilku "przyjaciół" błagało mnie bym się zabił... Tak Chris bij się dalej z myślami i czekaj, aż ktoś przyjdzie ci z pomocą. Ba! Najpierw musiałby kogoś obchodzić twój los...           Dobra, trzeba skończyć z tym użalaniem się nad sobą...   -------------------------------------------------------------------- Heejo! :D Najlepszego w Nowym Roku! :*** Na razie taki krótki wstęp do kilku-rozdziałowego opowiadania. Mam nadzieję, że się Wam spodoba. Byłabym wdzięczna, gdybyście skomentowali prolog. :D Do nast...
4 komentarze
Czytaj więcej

Rozdział 1

Dwa miesiące wcześniej. -Chris oto twój nowy dom.- kierowca z Domu Dziecka wskazał na dość dużą willę. - Wychodź już z tego samochodu i chodź ze mną. Posłusznie wykonałem polecenie mężczyzny, który już po chwili dzwonił do drzwi. -Dzień dobry! Proszę wejdźcie.- do domu wpuściła nas młoda kobieta o ślicznych blond włosach.- Ty musisz być Christopher. Jestem Crystal.- posłała mi uprzemy uśmiech, który odwzajemniłem. Chciałem coś powiedzieć, ale tylko opuściłem głowę jak pięciolatek, którego biją rodzice, a boi się o tym powiedzieć. Na szczęście kobieta zrozumiała, że nie ma sensu dalej ze mną "rozmawiać" i zaprowadziła mnie do mojego nowego pokoju. Ta... Znowu nowy dom, rodzina, pokój... Heh... Ciekawe na jak długo.
4 komentarze
Czytaj więcej